skip to main |
skip to sidebar
Het valt me zwaar om de juiste woorden te vinden. Ik ben leeg en moe. Na de heftige voorbereiding en de moeizame start is het tweede deel van de reis voorspoedig gegaan. Is het avontuur wel zwaar genoeg, de uitdaging groot genoeg? De komende dagen even alles laten bezinken zodat ik later een betere afsluiting kan schrijven. Op dit moment overheerst vooral de verbazing dat we met 2 Puch Maxi's en een Piaggio scooter in Rome zijn gekomen... Bizar toch?
2200 km gereden. Update volgt.
Weer een mooie dag. Van Florence naar Lago de Belsano (of zoiets). Vanaf nu nog 120km naar Rome. We hebben het relatief rustig gedaan vandaag, het is ook erg warm. Zo'n 36 graden in de schaduw en in de zon is het niet echt lang uit te houden. We rijden dan ook in korte broek en t-shirt plus sunblock.
Vanmiddag was een rare middag, de rit duurde langer dan we dachten en alle drie zaten we er een beetje doorheen. Ik had moeite geconcentreerd te blijven en zelfs mijn scooter voelt aan alsof hij vermoeid is. We zijn nu zo dicht bij dat ik aan allerlei dingen tegelijk denk en tegelijkertijd probeer ik nog het hier en nu in me op te nemen. Vermoeiend. Morgen gaan we proberen ons door de chaos van het verkeer in Rome te wurmen. Ik ben benieuwd....
De perenboomgaard heeft ons goed gedaan, we zijn wel wat ranzig maar wel uitgerust. Even een stukje rijden en dan tanken, wat koffie en een broodje doen. Geen benzine meer bij het pompstation,da's onverwacht. Toch naar koffie en een croissantjd doen. Gelukkig geen automatenkoffie bij deze mannen, hier staat een echte Cimbali! Terwijl we onze koffie drinken komt de truck met benzine de tanks vullen, verse benzine voor onze machines deze morgen. We krijgen nog gesigneerde t-shirts mee, dus we vertrekken met volle tanks, volle magen, volle Camelbaks en een nieuw shirt. De zon in en die voel je meteen branden. Meer smeren dus anders hangen morgen de vellen eraan. In Bologna kopen we wat extra sunblock en worden we we aangesproken door een motorrijder die ons door het centrum zag rijden. Michele heet hij en hij wil graag weten wat we allemaal doen en of we hulp wensen. Michele wijst ons de weg naar de passen door de Appenijnen en blaast er vandoor op zijn Triumph. Bologna was veruit de makkelijkste stad om doorheen te rijden en de bergen liggen voor ons. 13% is heel veel en voor het eerst deze rit trekt de Piaggio het niet en moet ik een heel klein stukje lopen met de scooter aan de hand. De andere mannen op de Puchjes hebben het veel zwaarder en moeten in de volle zon die dingen de berg op duwen. Da's zwaar. Als we even uitrusten stopt er een oude Moto Guzzi. Michele is back! Wel met een andere motor die beter past bij de leeftijd van onze Puchs. Hij heeft nog vakantie en biedt aan om met ons mee naar de top van de pas te rijden. Onze eigen 'guardian angel'. De weg naar boven is zo mooi, ongelooflijk! Sommige stukken moeten Bart en Georg duwen maar het meeste bestaat uit één van de mooiste wegen die ik ooit gereden heb. Als lunch nemen we een mij onbekend gerecht: crescentini (ook wel Tigelle genaamd). Een soort gefrituurde pasta in vrij grote platen die je belegt als een soort broodje met verschillende soorten ham en kaas. Goed eten! Michele staat erop te betalen om onze trip voor het goede doel te ondersteunen. Grazie mille, Michele! Op de top van de pas nemen we afscheid en rijdt hij terug naar Bologna, dit keer wel op snelheid. :-D
Nu nog afdalen naar Florence. Georg krijgt nog een lekke band in een bocht en kan gelukkig zijn brommer overeind houden. Wel eng, ik denk niet dat ik zoveel controle zou hebben. De weg naar beneden is bijna met zo mooi als omhoog. Toscane in het gouden avondlicht is echt prachtig, ik snap dat mensen hier een huisje willen hebben. We rijden Florence in en pakken een camping. Even door de stad cruisen met onze brommers zodat we tenminste nog wat zien van de stad. De dagen zijn wel erg vermoeiend door de veelheid aan indrukken, ontmoetingen en omgevingen dat we toch maar weer om 12 uur gaan slapen. Op naar Rome.
De zondag begon al vroeg, om 8 uur zitten we al bij het campingbarretje voor een cappuccino en een croissant, wat is avontuur toch zwaar. ;-) We rijden door een bizar mooi dal de Alpen uit. Het is een mooie heldere dag en we hebben er zin in. Helaas is het feest van korte duur, de brommer van Bart vertoond kuren. We halen de carburateur wel 8 keer uit elkaar: vuil verwijderd, pakking toegevoegd die weg was, vlotter anders afgesteld, andere benzineslang etc. Alleen waren we alle 3 vergeten dat we de avond vantevoren wel bij een pomp waren gestopt, maar dat we daar niet getankt hadden. Zelfs na een tankbeurt waar we meer tankten dan verwacht hadden we het niet door. Geen problemen dus voor Bart, gewoon te weinig brandstof. Doh! Jammer van de verloren tijd, we blazen dus maar even door.
In Trento ontmoeten we iemand (Imerio) die met zijn motor meegedaan heeft aan de Dakar series rally's. Hij is zo vriendelijk om ons met de motor te begeleiden de stad uit. Weer was dat gekloot met snelwegen wat ons opbrak.
Verona. Hier gaan we het centrum in om even wat te eten en naar de arena te kijken. Vanavond is er de opera Aida in het openluchttheater. Helaas niet voor ons. Het is nog relatief vroeg dus we besluiten vast een stukje in de richting Modena te rijden. Dit duurt wat langer dan gepland en we maken dus ook flink wat km's. Door gebrek aan campings naar wel een grote behoefte aan slaap kiezen we er voor om de tent neer te zetten in een peren boomgaard. Het is middernacht en we hebben ruim 320km gedaan. Doodmoe rollen we ons nest in.
Gisterennacht regende het echt heel erg hard, als we in een tentje gelegen hadden zouden we zo een beekje ingespoeld zijn. Wat een bizarre hoeveelheid kwam er naar beneden. Gelukkig lagen we in een bed en breakfast omdat we gestrand waren met Bart zijn brommer. Een normaal bed was een lekkere afwisseling en ook alle apparatuur is weer helemaal opgeladen. De Puch van Bart lijkt door de nieuwe afstelling ook weer goed te lopen dus vandaag willen we beide passen over; de Arlberg en de Reschen pas. De Arlberg is de eerste en ook meteen de zwaarste met stijgingspercentages van 10%. Onderaan neem ik de beide rugzakken van Georg en Bart over, dat scheelt weer een paar kilo voor de Puchjes. Maar sommige stukken blijken toch te steil voor ze en dan moet er geduwd worden. Niet door mij natuurlijk want ik kan gewoon met mijn luie reet blijven zitten en zo omhoog tuffen. Zelfs met Georg hangend aan mijn arm komt de Piaggio goed de berg op (meestal). Bovenop de Arlberg is het KOUD! 12 graden is niet veel als je vol in de wind zit. Pas 1 is gedaan. Woohoo!
De Reschenpas is eigenlijk een cookie. We blazen naar boven! Even nog getoeterd naar een Aston Martin. Die antwoord met een zwaai en een dot gas waar we stil van worden. Nice! :-D De bochten de berg op zijn echt zo cool, dat vinden de motorrijders ook en die zie je dan ook en masse. En dan naar beneden! Wat bruut, tering wat een afdaling. Prachtige bochten en voor ons een gigantische snelheid. De meeste auto's komen ons niet voorbij, alleen op lange rechte stukken kunnen ze puur op vermogen er voorbij. Grijnzend staan we beneden een beetje bij te komen als Bert van West Wielers belt om te vragen hoe het gaat. We zijn nog helemaal hyper van de afdaling dus ons verhaal is wat warrig. We zetten oh even aan voor het stuk naar Merano maar dat halen we niet, we zijn te moe van de dag. Camping, pizza en slapen. Nog zo'n 850km naar Rome dus we moeten nog flink aan de bak. Ciao!
Vandaag hebben we geen beste dag qua kilometers. Vanochtend redelijk vroeg vertrokken en vrij snel sta ik te vloeken en te tieren. Die eikels van Duitsers besluiten voor de zoveelste keer een normale weg over te laten gaan in een autoweg. Daar sta je dan mooi te kijken met je brommertje. Kun je weer de weg af, zoeken naar een alternatief en dan word je weer terug gestuurd naar dezelfde weg als waar je vandaan kwam. Aaaargh! Dat kost natuurlijk tering veel tijd en het suffe is dat die stukken autoweg maar enkele kilometers zijn en dan wordt diezelfde weg weer een normale weg. Het kost ons toch gauw 20 minuten per keer.
Bij Bregenz rijden we Oostenrijk in en met uitzicht op de Bodensee houdt Georg de dagboek interviews. Enkele 'behulpzame' locals wijzen ons erop dat er 'ein fahrverbot ist' en er een hoop andere dingen 'nicht erlaubt' zijn. Pffff wat een regeltjes gezeik meteen maar weg hier. Vandaag staat meteen de zwaarste pas op het programma dus we gaan even racen. Helaas hetzelfde als gezeik als in Duitsland mbt snelwegen, dus 't duurt even voor we onder aan de Arlberg staan. Uitgerekend hier gaat Bart zijn brommer slecht lopen en na wat gepruts besluiten we hier een 'zimmer' te huren. Het huis op de foto wordt onze overnachtingsplek. Hier kunnen we ook werken aan de ontsteking van de brommer. De man van ons b&b heeft zelf een Puch en helpt ons met gereedschap en andere spullen. Na een uurtje klussen rijdt bart zijn brommer weer goed (hopen we). Intussen is het flink gaan regenen dus we zijn blij dat we in dit huis in Dalsaal zitten.
